ಇಬ್ಬನಿ

ಮುಂಜಾನೆಯ ರವಿಯು

ಹಸಿರು ತರುಲತೆಗೆ

ಮುತ್ತಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ

ಮೂಡಿದ ಸಂಭ್ರಮದ

ಕಂಬನಿ-ಇಬ್ಬನಿ...

ಹೀಗಿರಲಿ ಬರವಣಿಗೆ....

ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಬರಹ ಹಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಲತ್ತುಕೊಂಡ. ನಾನೂ ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಿ ನೀನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಬರೆದ ಅನುಭವವನ್ನೇ ರೋಮಾಂಚಕವಾಗಿ ರಸವತ್ತಾಗಿ ಬರೆ ಎಂದು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದೆ. ಆತ ಅದನ್ನೇ, ಬರೆದೆ... ಹರಿದೆ... ಮತ್ತೆ ಬರೆದೆ...ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಬರಿದಿದ್ದ. ಮುಂದಿನ ವಾರವೇ ಅದು ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.
ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ದೊರೆಯುವ ಸಂತಸವಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅಬ್ಬಾ ಅದನ್ನು
ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಮೆಸೇಜುಗಳ ಮುಖಾಂತರ ತಿಳಿಸಿ ಬೀಗುವ ಪರಿ ನೋಡಬೇಕು.ಒಮ್ಮೆ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಿಡಿತ ದೊರಕಿತೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಆತ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಲಾರ.
ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ತೋಚಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಗೀಚುವ ಹವ್ಯಾಸವಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ವೃತ್ತಿಪರತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆ ಜೀವನಾಡಿ ಇದ್ದಂತೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆಯುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಅವರಿಗಿರಬೇಕು. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ 'ಎಷ್ಟು ಬೈಲೈನ್ ಬಂದಿದೆ?'
ಉತ್ತಮ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಇರಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಹಾಗು ನಿಖರತೆ. ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕದಾಗಿ ಬರೆದಷ್ಟೂ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆಕರ್ಷಕ ಆರಂಭ-ಅಂತ್ಯಗಳೆರಡೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಜೊತೆಗೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಹಣೆಬರಹಗಳು ಬರಹದ ತಲೆಬರಹವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಉತ್ತಮ ವಿಷಯದ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಕಾಲಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ( ದೀಪಾವಳಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ ಆಚರಣೆಗಳ ಕುರಿತು) ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿರಬೇಕು. ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆಕಾಲದ ಉಡುಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದರೆ ಅದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು.
ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜಾತ್ರೆ ಹಬ್ಬ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು ಜಾಣತನ. ಅಲ್ಲದೆ ಬರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕುರಿತಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೆ, ನಿಯತಕಾಲಿಕೆ, ಯಾವ ಶೈಲಿಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ, ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿರಬೇಕು. ಬರಹವನ್ನು ಗುರುಗಳಿಂದ ಗೆಳೆಯರಿಂದ ತಿದ್ದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮ.
ಬರವಣಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲದೆ ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟದ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಲಾಭವಿದೆ ಎಂದ ಮೇಲೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರೇಕೆ? ಇಂದೇ ಆರಂಭಿಸಿ ಯಾರಿಗೊತ್ತು ನಿಮ್ಮೊಳಗೂ ಒಬ್ಬ ಎಂ.ವಿ ಕಾಮತ್, ಖುಷ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರಬಹುದಲ್ಲಾ...?

ಗುಪ್ತ ಗಾಮಿನಿ ಹಾದಿ ಅಂತ್ಯ...

ಅಂತೂ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ ತನ್ನ 6 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿದೆ. ಭಾವನಾ, ಸಾಗರ್, ಸಾಕ್ಷಿ, ಅಜ್ಜಿ, ಶಂಕರ್, ಕಶಿಶ್, ಇನ್ನು 6.30 ಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಅಡಿಯಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೌದು...ಧಾರವಾಹಿಗಳ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳನ್ನು ಅದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿತ್ತು ಈ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ ಎಂಬ ಧಾರವಾಹಿ. ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಸಂಧ್ಯಾ. ಪೈ ಎಂದೋ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಅತಿರಥ ಮಹಾರಥರಾದ ಪವಿತ್ರಾ ಲೋಕೇಶ್, ಅಶೋಕ್,ರಾಜೇಶರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿರ್ಜಿವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಧಾರವಾಹಿಗೆ ಜೀವತುಂಬಿ ಮತ್ತೆ 2 ವರ್ಷ ಓಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಕೀರ್ತಿ ಈ ನಿರ್ದೇಶಕಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಭಾವನಾ (ಸುಷ್ಮಾ ರಾವ್), ಅಜ್ಜಿ (ಸುಂದರಶ್ರೀ) ಗಾಯತ್ರಿ, ( ಜ್ಯೋತಿ ರೈ) ಸಾಗರ್, ಸಾಕ್ಷಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಬದಲಾಗದೆ ಮೂಲನಟಿಯರಿಂದಲೇ ಅಭಿನಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು ವಿಷೇಶ. ಸಂಜೆ 6.30 ಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಂದಿಗೆ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ ದಿಢೀರ್ ನೆ ಮುಕ್ತಾಯ ಕಂಡಿದ್ದು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ... ತನ್ನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಾರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದ ಧಾರವಾಹಿಯನ್ನ ವೀಕ್ಷಕರು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಿರೋದಂತೂ ನಿಜ...

'ಪ್ರೀತಿ'

ನಾನೊಂದು ತೀರ ನೀನೊಂದು ತೀರ
ಮನಸು ಮನಸು ದೂರ
ಪ್ರೀತಿ ಹೃದಯ ಭಾರ...

ಇದಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಹೊಣೆ ಎಂದು ನಾ ದೂಷಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೊಣೆಗಾರರು. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡೆ ವಾಲುತ್ತಿದ್ದ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲೇ

ತಪ್ಪಾಯಿತು ನೋಡು. ಈಗ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

'ಪ್ರೀತಿ'ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದ್ದರೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು? ಪ್ರತಿಬಾರಿ ನಾವು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೊಲೆ

ಯಾಕೆ ನಮ್ಮಿಬ್ವರನ್ನೇ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತು? ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಗೆಳೆಯಾ... ಆದರೆ

ಪ್ರೀತಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಬಾರದಲ್ಲ... ಅದು ಬರೀ ಗೆಳೆತನದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಬಾರದಲ್ಲ... ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾ ದೂರವಾದೆ... ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ

ಅಪಾರ ಗೌರವದ ಅರಿವಿದೆ ನನಗೆ... ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ... ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆತನವನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ

ನಿಂತಿದ್ದಕ್ಕೆ... ಬಾಳಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ಸಿಗುವುದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ನಗು ಚೆಲ್ಲು ನಿನ್ನ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ...ಅಷ್ಟು ಸಾಕು...

ನಾನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ನೀನೇ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಗೆಳತಿ
ಆದರೆ ನೀನೇಕಾದೆ
ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ಸವತಿ

ಗೆಳೆಯ ಬರೆದ ಗೆಳತಿಯ ಕವನ
ಎನ್ನ ಮನದ ಖಾಲಿ ಪುಟದಿ
ಗೀಚಲಾರೆಯ ಒಲವಿನ ಕವನ...
ಬಿಡಿಸಬಾರದೆ ನಗು ಚಿತ್ತಾರ..
ಬಣ್ಣ ಬರೆದ ಮೇಲೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲೇ ಬೇಕು
ದಾರ ಕಡಿದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾರಿ ಹೋಗುವುದು
ಒಂದೇ ಒಂದು ಪದ ಗೀಚು ಬಾ
ಹೃದಯ ನೋವ ನೀಗು ಬಾ
ತೆರೆದೆ ಇರುವುದು ಎಂದೂ
ಬರೆಯದೆ ಬರಿದಾಗಿ
ನಿನ್ನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ
ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ಕನಸ ಕೈಚೀಲದೊಳಗೆ...

ಜೋಗದ ಸವಿ ಪಯಣ

ಸುಮಾರು 250 ಕಿ.ಮೀ ಗಳ ದೀರ್ಘ ಪಯಣ. ಹಾದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಡಿದ್ದು ಮುಸುಕಿದ ಮಂಜುಗಳು... ಹಲವು ಬಾರಿ ಅವುಗಳ ಪರಿ ರಸ್ತೆಯೇ ಗೋಚರವಾಗದಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆಗುಂಬೆಯ ಕೊನೆಯ ತಿರುವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಪ್ರಪಾತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಂಡಿದ್ದು ಬರಿ ಮಂಜಿನ ಮೋಡಗಳು.
1 ಗಂಟೆಯ ಸುಮಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ತಂಪಾದ ಚಳಿಗಾಳಿಗೆ ಮೈ ನವಿರಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತದ್ದಂತೆ ಟೋಪಿ ಮಾರುವವರು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ಅತ್ತ ಮುನ್ನಡೆದೆವು.
ಇದೇನಿದು ಸುತ್ತಲೂ ಹಾಲು ಚೆಲ್ಲಿದಂತ ಮಂಜು ಕವಿದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಛೇ... ಬಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವೇ... ಏನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು... ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಕಾಣೆ ಸುಯ್ಯನೆ ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಯೊಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಬಾಚಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿತು. ಆಗ ಕಂಡಿತ್ತು ನೋಡಿ... ರಾಷ್ಟ್ರದ ಶಕ್ತಿಯ ಧಾರೆ, ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಸ್ರತಿಯ ತೊಟ್ಟಿಲು, ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಜಲಧಾರೆ, ಆದೇ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಅದ್ಭುತ ಜೋಗ್ ಫಾಲ್ಸ್... ರಾಜ ರಾಣಿ ರಾಕೆಟ್ ರೂರರ್ ಅಬ್ಬಾ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆಂದ ಅನುಭವ... ರೋಮಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಮಿರಿ ನಿಂತಂತೆ... ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಂತೆ... ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡಿದ ಅನುಭವ... ಹಾಲಿನ ನೊರೆಯೇ ಹೊಳೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಒಮ್ಮೆ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕೈಲಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮರವೂ ಮಂಕಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
5 ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ... ಮತ್ತದೇ ಮಂಜು... ಯಾಕೋ ಮಳೆರಾಯನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತಿತ್ತು. ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರೀ ಸೋನೆಮಳೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ಈ 4 ಜಲಪಾತಗಳಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕಾರು ಕಡೆ ನೀರು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ನೋಡಲು ಸೊಗಸು... ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂಪು... ಹೀಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಂಜು ಮಳೆಯ ಮಧ್ಯೆಯೇ ನಾಲ್ಕಾರು ಫೋಟೋ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡೆವು.
ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ಸ್ಥಳ ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಸಾರ್ಥಕವಿದೆಯೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ಫಾಲ್ಸ್ ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ ನಡೆದೆವು.
ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅದ್ಭುತ... ಎತ್ತರದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ನೀರು... ಅದರ ಭೋರ್ಗರೆತ... ಹಾಸಿದ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ನೀರು ಬೀಳುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅತ್ತ ಕಳಿಸಿ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ತಲೆತಿರುಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲಾ ಕಲಸಿದಂತಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೇನೋ ಖುಷಿ... ಕಣ್ತುಂಬಾ ಅದನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ. ದೂರದಿಂದ ಸಣ್ಣ ಝರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಫಾಲ್ಸ್ ಇಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಪರಿ ಕಂಡು ಮೈಜುಮ್ಮೆಂದಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಶರೀಫರ

ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ಮೇಲೆ ಏನೇನ್ಕಂಡಿ

ಜೀವನದಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡು ಜೋಗದ ಗುಂಡಿ-- ಹಾಡಿನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾದಂತಾಯಿತು. 5 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಕುಳಿತು ಸೌಂದರ್ಯದ ಸೊಬಗನ್ನು ಸವಿದು ಹೊರಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜೋಗವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆವು. ಹೊರಡುವಾಗ ಏನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವ... ಜೊತೆಗಿದ್ದ ತಂಗಿ 'ಅಕ್ಕ ನಾವಿಲ್ಲೇ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ತುಂಟ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರವೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿತ್ತು. ತಿರುಗಿ ಹೊರಟ ನಮಗೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಗಳು, ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು ಯಾವುದೂ ಮುದ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಂಪಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಶರಾವತಿ ನದಿ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವಾಗ ಬೆಳ್ಳಗೆ ನೊರೆಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.