ಹಾರೈಕೆ

ಮಧುರ ಪ್ರೀತಿ
ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಲಿ
ಉಸಿರ ಜಯಿಸಲಿ
ಹೃದಯ ಮಿಡಿಯಲಿ
ಮನಸು ದ್ರವಿಸಲಿ
ಜನುಮ ಜನುಮದ
ಜೋಡಿಯಾಗಲಿ

ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು
ತುಂತುರು ಮಳೆಯು
ರವಿಯ ಜೊತೆಗಾಡಿದಾಗ
ಮೂಡಿದ ಬಣ್ಣಗಳ ಸಂಗಮ

ಅವನು.
ಮನದ ಪರದೆಯಲಿ
ಕ್ಷಣಕೊಮ್ಮೆ
ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗುವ
ಮಿಂಚು

ಅಂತರ್ಜಾಲವೆಂದರೆ ಆರ್ಕುಟ್ ಮಾತ್ರನಾ...?

ಇದು ಇತ್ತೀಚಿನ ದುರಂತಗಳಲ್ಲೊಂದು...ಅಂತರ್ಜಾಲ ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರವಾಗಬೇಕಿತ್ತು, ಸರ್ವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ತಾಣವಾಗಬೇಕಿತ್ತು, ಜ್ಙಾನದ ಆಗರವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದೊಂದು ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯ.

ಇದು ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಲಭ ಸಂಪರ್ಕವಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮಾಧ್ಯಮವಿದು. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಲಿಕ್ಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸುಲಭ ದಾರಿ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಫೋನ್ ಅಥವಾ ಇತರ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಇದರೆ ದು ಬಹಳ ಚೀಪ್ ಎಂಬುದೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ಇದು 'ಸಿಂಪ್ಲಿ ಚಾಟಿಂಗ್'ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವುದು ದುರದೃಷ್ಟ.

ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಕೇವಲ ಆರ್ಕುಟ್ ನ ಕತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟ್ಟರ್ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್ವರ್ಕಿಂಗ್ ನ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅತಿರಥ ಮಹಾರಥರನ್ನು ತನ್ನವರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿವೆ ಅಷ್ಟೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಶಿತರೂರ್ ರ ದನದ ದೊಡ್ಡಿ ಬಹಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆದಿದ್ದು ಇದೇ ಟ್ವಿಟ್ಟರ್ ನಲ್ಲಿ. ಇದು ಇಂಡಿಯನ್ ಟುಡೇನ ಲೀಡ್ ನ್ಯೂಸ್ ಆಗಿಯೂ ಬಹಳ ಸುದ್ದಿ ಪಡೆಯಿತು.

ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಾಗೂ ಈ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್ವರ್ಕಿಂಗ್ ಗಳ ಸಂಬಂಧ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಳವೇ ಮಿತಿಮೀರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗುವ ಅನಾಮಿಕ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟುತ್ತಾ ಕೂರುವುದೇ ಇಂದಿನ ಫ್ಯಾಶನ್. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜ ಹೆಸರೂ ತಿಳಿಯದೆ ಮುಖ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲೇ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತ ಗೆಳತಿಗಿಂತಲೂ ಆತ್ಮೀಯನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ.

ಅನೇಕ ಬುದ್ದಿವಂತ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರೆಂದೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಹುಡುಗರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಆರಂಭಿಸಿ, ಸಿಕ್ಕವರೊಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆವರೆನೋ ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಾ... ತಮ್ಮ ಬಿಡುಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾದುದನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಪಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಾಪ್ಟಾಪ್ ಇದ್ದರಂತೂ ಊಟ ನಿದ್ರೆ ಮರೆತು ಆನ್ಲೈನ್ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ... ಕೆಲವಾರು ಜೋಡಿಗಳು ಆನ್ಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಜೊತೆಯಾದದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ. ಇನ್ನುಳಿದವೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಮನರಂಜನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಈ ಚಟಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಕನಸಿನಿಂದ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿ

ಕನಸುಗಳಿಗೇನು? ರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಚಿಂತ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡಹುವ ಭೂತಗಳವು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದೊಂದು ಪ್ರಿಯತಮನಂತೆ, ಗೆಳೆಯನಂತೆ, ತನು ಮನ ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ. ಕನಸು ಇಂದು ಕಂಡು ನಾಳೆ ಮರೆಯಾಗುವ ಮರೀಚಿಕೆಯಲ್ಲ. ಭಾವಗಳ ಸಮ್ಮಳಿತವೇ ಕನಸು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕನಸುಗಳಿಂದಲೇ... ಕನಸಿಲ್ಲದೆ ಧ್ಯೇಯ ಗುರಿಗಳಿಲ್ಲ. ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಾದವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಕನಸು ಕಾಣಲೇಬೇಕು. ಅದರ ಸಫಲತೆಯತ್ತ ದಾಪುಗಾಲಿಡಬೇಕು.

ಮನಶ್ಯಾಸ್ತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಕನಸುಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲದೆ ಸುಪ್ತಮನಸ್ಸಿನ ಬಯಕೆಗಳು ಕನಸಾಗಿ ಕಾಡಿ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕನಸು ಗುರಿ ಇಲ್ಲದವನ ಬಾಳು ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ದೋಣಿಯಂತೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಕನಸು ಕಾಣಿ ಸುಂದರ ಬಾಳು ನಿಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಮಾಧ್ಯಮದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದರು?

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಿದು. ಹಿಂದೆ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದ ನಾಲ್ಕಾರು ಕಾಲೇಜುಗಳ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸದಾ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರುಗಳು ಹೆಸರುಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬರೆಯಬೇಕು ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಮಿಡಿತಗಳು ಅವರಲ್ಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಭಾಗ ಕೇವಲ ಕೆಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಭಾಗ ಬಹುತೇಕ ಉಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಅಣಬೆಗಳಂತೆ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿರುವುದೂ ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣ. ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಭೋದಿಸುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಕೊರತೆ ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ .ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಗುರುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಬರವಣಿಗೆ ಒಂದೇ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರವರು.
ಆತಂಕಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಇಂದು ಫ್ಯಾಶನ್ ಆಗಿದೆ. ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು ಮಾತನಾಡಲು ಕನಿಷ್ಠ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಅರ್ಹತೆಯಷ್ಟೇ ಇವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿದೆ. ಮಾಧ್ಯಮದ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಜ್ಙಾನವಿಲ್ಲದ ಇವರು ನಾ ಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಎಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕಾಲೇಜುಗಳೆಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ಆದರೆ ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭೋದಿಸುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ. ಇರುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳೂ ಹಳೇ ಕಾಲದ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು
pen is stronger than sword
ಎಂದೇ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೂ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅರಿವಿದ್ದವಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
8-10 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತಯಾರಿಸಿದ ನೋಟ್ಸನ್ನು ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ತಂದು ಅದನ್ನೇ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲವೇ ಡಿಕ್ಟೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೊಡುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಭೋಪಾಲ್ ಗ್ಯಾಸ್ ಟ್ರಾಜ್ಡಿ ಇರುತ್ತದೇ ಹೊರತು ಮುಂಬೈ ಟೆರರ್ ಅಟಾಕ್ ನ ತುಣುಕೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಿನ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಗಳ ಕತೆಯೂ ಹೌದು. ಇನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೇ ಕೆಲವರು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸ್ವ ಆಸಕ್ತಿಯಂದ ಕತೆ ಕವನ ಲೇಖನ ಗೀಚಿದರಷ್ಟೇ ಉಂಟು. ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒಂದೂ ಬೈಲೈನ್ ಇಲ್ಲದೆ ತನ್ನ 2 ವರ್ಷದ ಪೋಸ್ಟಗ್ರಾಜ್ಯುಯೇಟ್ ಸ್ಟಡಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಬರವಣಿಗೆಯ ರುಚಿ ಗೊತ್ತಿರದವ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಬಲ್ಲ...?
ಇಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ತಿ ಅಂಕಣಗಳನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ. ಅದರಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಪತ್ರಗಳು, ನಿವೇದನೆಗಳು ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಗಳು ಇಷ್ಟೇ. ಪ್ರಸಕ್ತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು, ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಸಿ ಬರೆದ ಬರಹಗಳಾವುವೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ತಿಗಳ ಬ್ಲಾಗ್ಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತರೆ ಅಲ್ಲಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ.
ಇನ್ನು ತರಗತಿಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ತಿಗಳು ಕಲಿಯಬೇಕಾದುದು 4 ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದ ತರಗತಿಗಳಲಲ್ಲ. ಆತ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹೊರಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಹಿಡಿದು ಊರೂರು ಸುತ್ತಬೇಕು ಎಂದು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕಾರ್ಯಗಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಜುಕೇಶನಲ್ ಟೂರ್ ಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಮೀಡಿಯಾ ವಿಸಿಟ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ? ರೇಡಿಯೋದ ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಸೆಟ್ಅಪ್ ಅನ್ನು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭೋದಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಟಿ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆಯಲ್ಲವೇ?
ಇನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಂತೂ ಕೊಳೆತು ನಾರುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ವಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಿವೆ, ಬೃಹತ್ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಟೆಕ್ನೀಶಿಯನ್ ಗಳಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಸುಮಾರು 200 ರೂ ಮೌಲ್ಯದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗವು ಹಾಳಾದರೂ, ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸರಿ ಮಾಡಿಸುವವರಿಲ್ಲ.ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ದೋಷಗಳಿಂದಾಗಿ ಇವುಗಳು ಇಂದು ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿವೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯಗಾರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರೊಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಕೇಳಿದ 2 ಪ್ರಶ್ನೆಯಂದರೆ 'ಎಷ್ಟು ಜನ ತಪ್ಪದೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತೀರಿ?''ಎಷ್ಟು ಜನ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ?' ಸುಮಾರು 75ಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿದ್ದ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈಗಳು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ... ಇದೊಂದೇ ಸಾಕಲ್ಲ ಇಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಭಾಗ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಹಣೆಬರಹ ಅಳೆಯಲು...

ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೊಂದು ದಿನವಿರಲಿ

ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನದಂದು ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿಸುವಾಗಿ ಧಮಕಿ ಹಾಕಲು ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇವರ್ಯಾರು ವಿದೇಶೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಾವು ಈ ವರೆಗೆ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲವೇ?
ಯುಗಾದಿಯ ಬದಲಾಗಿ ಜನವರಿ 1 ನ್ನು ಹೊಸವರ್ಷವಾಗಿ, ಫ್ರೆಂಡ್ಶಿಪ್ಡೇ, ರಾಕಿ ಡೇ, ತಂದೆಯರ ದಿನ, ತಾಯಿಯರ ದಿನ ಎಂದು ನೊರೆಂಟು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಅಡಚಣೆ?
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯಕರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಎಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅರ್ಥವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಬ್ಬವೇ, ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟರೆ ತಪ್ಪೇನು?
ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪೂಜಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಗಣೇಶ ಚತುಥರ್ಿಯಂದು ಯಾಕೆ ವಿಷೇಶವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಯಾರದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ಯಾರನ್ನೋ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿರುತ್ತೀರಿ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗುತ್ತೀರಿ....

ಶಕ್ತಿ ಕೊಡು ದೇವರೇ...
ಅದೇಕೋ ಮುಖವಾಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನನ್ನ ಕಾಡುವ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೇ ಜತೆಗಾತಿಯಾರುವಾಗ ಯಾರಿಂದೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದೆಷ್ಟೋ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ ಗೆಳೆಯಾ... ನೀ ನೆನಪಾಗಬಾರದೆಂದು... ಅದೆಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಡಕಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಪುಟದ ಕೊನೆಯ ಅಕ್ಷರವಾಗಿ ನೀನೇ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿದರೆ...ನನಗೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಾದರೂ ಏನಿತ್ತು ಹೇಳು.
ಅಂದು ಎಲ್ಲರ ಮಾತು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಿನ್ನಜೊತೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗಲೇ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ದುದರ್ೈವವಶಾರ್ ಅಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರುಡಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಆಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರು...ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನನಗೇನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಮಾತೇ ವೇದ ವಾಕ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ... ತಿಂಗಳೊಂದರ ಒಳಗೆ ನಿನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಮುಖದ ದರ್ಶನವಾಯ್ತಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ನೀನಾಡಿದ ಮಾತು ಎಲ್ಲೋ ಅವಿತು ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. ದೂರವಾಗಲು ನನ್ನ ಮನವೂ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಗೆಳೆಯಾ... ನಿನ್ನ ಒಂದು ಮಾತೇ ಸಾಕಾಯ್ತು ನೋಡು ಬರಿಗೈಲೇ ಹೊರಟು ಬಿಡೋಕೆ...
ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಕನಿಕರವಾದರೂ ಉಳಿದಿರಬಹುದೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ ನೋಡು ಅದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು. ನಿನಗೆ ನಾನು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ...ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಮೈ ಎಲ್ಲಾ ಇಂದಿಗೂ ಉರಿಯಾಗುತ್ತದೆ...ನಿನ್ನ ನಾಟಕೀಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ...ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಇದಾವುದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತೀಯ ಆದರೆ ನಿನಗೆ.....???
ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಒಂದು ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಂಡರೂ ಅವರು ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಎಂದೆಣಿಸಿ ಹೇವರಿಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ...ತಪ್ಪನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುತ್ತೀನಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನನಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದಿಷ್ಟು ಅಂತ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ದೇವರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದಿಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ ಅವನು ನನ್ನೆದುರು ಬಂದರೆ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿಕೊಡು ದೇವರೇ....